รักเอยไม่เคยหยุด

อันความรักคือจุดเริ่มความเปลี่ยน
บ้างร้อนแรงบ้างสงบระลอกไหว
บ้างยาวนานหรือสั้นไม่ทันไร
อยู่ที่ใครยอมแปรปรับรับอดทน
หรือเลือกจบสยบสิ้นทุกสิ่ง
หรือแอบอิงตัวใกล้ใจล่องหน
เหมือนสงบสร้างช่องว่างหว่างสองคน
แต่แล้วบนทางรักหาหยุดเอย

กู

"ของกู"
วลีที่บอกถึงการยึดติดในวัตถุอันไม่จีรัง
ซึ่งวันหนึ่งลมแห่งการเวลาจะสลายสิ่งเหล่านี้
เหลืออยู่เพียงอดีต มีแต่คุณค่าของการกระทำเท่านั้น
ที่จะข้ามการเวลาส่งต่อรุ่นต่อรุ่นอย่างไม่สูญสลาย
อยู่ที่เราได้หว่านเมล็ดพันธุ์อะไรเพื่อโลก และคนที่ตามมา

ไร้สาระ

มีหมีมาว่าจะไปจำศีล
มีนกบินว่าจะร่อนถลา
มีฝูงลาว่าจะไปกินหญ้า
มีคนมาอ่านกลอนแล้วยิ้มเอย

ปลอบ

ปลอบประโลมโคมไฟให้แสงส่อง
ให้ได้มองที่ความหวังอยู่เสมอ
ขอเป็นฉันได้ไหมได้ใกล้เธอ
เพื่อเสนอคำปลอบใจหนุนแรงเธอ

เน้นใจ

ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเร็วเท่าใจ
จึงทำให้คนตามแสนเหนื่อยล้า
แต่นี่แหละคือความมีคุณค่า
ได้รู้ว่าทุกคนมีหัวใจ(ที่ไม่ใช่แค่ก้อนเนื้อ)

ปลวก

ปลวกทางเน็ตกัดกินบรรยากาศ
ปลวกใต้บ้านมันกัดเสาคานไม้
ปลวกน่ากลัวที่สุดอยู่ที่ใด
คือที่ใจอย่าปล่อยให้ปลวก(บาป)กินเอย

เรื่อง มาก

อาจหยุดนิดความคิดกายหยุดได้
แต่ห้ามใจหยุดจังหวะมิมีผล
ยิ่งเวลาผ่านผันกันทุกคน
อยู่ที่ตนจะเท่าไหร่จึงปล่อยวาง
เงื้อนเวลาคุณค่าได้เท่ากัน
แต่ละวันก้าวหันกันหาขวาง
จากสิบแปดไปสามสิบสี่สิบลาง
แล้วสุดทางคือคานหรือคู่ครอง