เหนื่อยจะเบา

เหนื่อยก็พักวุ่นนักอธิษฐาน

อย่าให้ผ่านเนิ่นนานพาลสับสน

เราเข้าใจว่าคนทุกทุกคน

มีสับสนนั่นคือความเป็นเรา

นั่งซักเดี๋ยวผ่อนใจให้หยุดพัก

ให้ความรักเป็นแรงแบ่งหนักเบา

ให้พระพรคอยหนุนจุณบรรเทา

หนักเป็นเบาเข้าใจผ่านพ้นเอย

Time skip

คำว่าลืมอาจง่ายที่จะคิด
คำว่าชิดอาจง่ายที่จะพราก
คำว่าเราอาจมีวันต้องจาก
ไม่มีมากเวลาใช้ให้ดี

...ใช้เวลาให้คุ้มค่าเพราะเมื่อเสียมันไปแล้ว
ความทรงจำไม่สามารถกู้คืนความเป็นจริงได้เลย

all time

ไม่มีใครควบคุมคุ้มเวลา
ไหลเข้ามาวันเดือนปีของฉัน
มาครบรอบครั้งหนึ่งแทบไม่ทัน
แต่ทุกวันนั้นเป็นพรของพระองค์

เรา

เราเป็นเราใช่ใครเขาสร้างสรรค์ให้
มีหัวใจสี่ห้องไม่แตกต่าง
อย่าให้ใครมาชี้วัดบอกหนทาง
เพราะแตกต่างจึงเป็นเราเท่านั้นเอง

อำ

อย่าอำกันด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
อย่าอำลาด้วยถ้อยคำที่ฉ่ำหวาน
อย่าอำพรางความรักไว้เนิ่นนาน
เพราะเธอหวานจนหลงรักเพียงเจอ

คร้าวแคล้ว

ถึงไอ้คร้าวมันจะแคล้วแห้วเสมอ
ไม่เคยเจอสาวไหนรับรักหนา
แต่มันเชื่อมุ่งมั่นมีศรัทธา
ชายอย่างข้าฯไม่ขอโสดเป็นแน่นอน

จริง

บาปมันเข้าเส้น เค้นแทบไม่ไหว

เรื่องบาปทำไว คุมใจยากเกิน

ยิ่งเห็นยิ่งเสื่อม ถอยเข้าทางสูญ

จำต้องเกื้อกูล ด้วยรักที่แท้จริง